روز ۸۴ ام در حال سپری شدن است.
۸۴ روز از قطع اینترنت.
این زمان، برای نابودی اقتصاد دیجیتال یک کشور کاملاً کافیست و انصافاً باید به این «اصرار» شما تبریک گفت. اصراری مثال زدنی برای از بین بردن هر چیزی که زنده است.
باید ایستاد و ثانیه به ثانیه این قطعی را برایتان دست زد. این حجم از تخریب، واقعاً تشویق دارد.
دیروز خبری خواندم، در همان جنگی که سالهاست بین روسیه و اوکراین ادامه دارد، یک استارتاپ اوکراینی از تلاش همه جانبه دولتش برای وصل نگه داشتن اینترنت گفته بود.
جنگ، اما اینترنت برقرار.
اینجا چه؟
به بهانهی جنگ، اینترنت را قطع میکنید و بعد، دسترسی را تبدیل میکنید به امتیاز:
سیمکارت سفید، دسترسی پرو …
و بقیه؟
تماشاگر.
فکر کردهاید اینجا کره شمالی است؟
فکر کردهاید میشود برای همیشه اینترنت را بست و مردم هم فقط نگاه کنند؟ زهی خیال باطل.
تابآوری مردم حد دارد و آن نقطه، آنقدرها هم دور نیست. همین حالا هم نشانههایش را میبینید، جایی که شما در ضرر هستید.
و آن روز که برسد این روند، به شکلی که حتی تصورش را هم نمیکنید، برمیگردد سمت خودتان.
شرم.
شرم برای این حجم از تصمیمهای ویرانگر.
شرم برای کسانی که آگاهانه، کشوری را به این نقطه رسانده اند.
آه وطن جان، با تمام زخم هایی بر پیکر تو زدند برخواهی گشت و دوباره میسازمت این بار شکوهمندتر از قبل ...