سلام و درود،
بسته شدن «بیان»، بیتردید ضربهای سنگین بر پیکر دنیای وبلاگنویسی بود؛ خاموشیای ناگهانی در مسیری که برای بسیاری، نه صرفاً یک سرگرمی، که مجالی برای اندیشیدن و نوشتن بود.
با این حال، در دل همین خلأ، جمعی از اهل قلم و دغدغهمندان، دست به کار شدند تا این جای خالی را بیپاسخ نگذارند.
«بلاگیفای»، از همین جنس تلاشهاست؛
ایدهای ساده و در عین حال دلنشین، که بیتکلفیاش بیش از هر چیز به چشم میآید.
جا دارد از علیآقا، به پاس این کوشش ارزشمند، قدردانی کرد.
و اما اینترنت...
همچنان در بند است و سخن از طبقهبندیاش به میان میآید؛
روایتی تکراری از محدودیت، در زمانی که نیاز به پیوند، بیش از همیشه احساس میشود.
با این همه، هنوز میتوان امیدوار بود؛
امیدوار به عبور از این روزها،
و رسیدن به زمانی که دسترسی به اینترنت، نه امتیازی محدود، که حقی آزاد و همگانی باشد.
و من...
شاید بد نباشد خودم را معرفی کنم؛
«پسر زمستان» هستم.
اگر روزگاری در «بیان» قلم زده باشید،
شاید نامم برایتان ناآشنا نباشد.