می نویسند برای اتصال به اینترنت با فلان متد باید n دقیقه صبر کنی.
n دقیقه؟
اسمش را گذاشتهاید زمان اتصال،
اما برای ما، اینها تکههای عمر است که دارد میرود.
هر بار صبر میکنیم،
هر بار چند دقیقه از زندگیمان را میگذاریم پای چیزی که باید «بدیهی» باشد.
۷۸ روز گذشته.
حالا این n دقیقهها را ضرب کنید در ۹۰ میلیون نفر،
البته بهجز همان سیمکارتهای سفید و پرو.
عددش را حساب کردهاید؟
چقدر از عمر یک ملت،
صرف انتظار برای ابتداییترین حقش شده؟
این دیگر تأخیر نیست.
اتلاف عمر است.