۷۰ روز گذشته و همچنان ایران در خاموشی دیجیتال به سر میبره.رکورد باورنکردی قطع اینترنت در جهان.
به قول دوستی که میگفت طولانی ترین قطعی اینترنت تو کشور های دیگه مال قبل از اختراع شدن اینترنته.
باید تبریک گفت به آقایان چون بعد از سال ها برنامه ریزی برای اینترنت ملی و اینترنت طبقاتی بالاخره بهانه ای برای عملی کردن این نقشه پیدا کردند.
تبریک میگم بهتون که بالاخره تونستید ارتباط میلیون ها نفر رو قطع کنید،کسب و کار ها رو نابود کنید،تنها تفریح جوانان رو از بین ببرید و در نهایت مردم رو به ۱۰۰۰ سال پیش ببرید.
اما هدفم از نوشتن این پست ناله نیست بلکه میخوام به امیدواری به وصل شدن مجدد اینترنت خاتمه بدم.
اینترنت هرگز وصل نمیشود
این حرف یک تحلیل بی ارزش یا یک جمله ناامید کننده نیست، حقیقت قضیست.
چرا دیگه نباید امیدی به وصل شدن اینترنت داشته باشیم؟
چون مزه چاپیدن ملت رفته زیر زبان بعضی ها
اپراتوری که اینترنت رو گیگی ۵ هزار تومن میفروشه الان داره گیگی ۵۰ هزار تومن به اسم اینترنت پرو میفروشه. آیا دلش میخواد اینترنت وصل شه؟
پلتفرم های داخلی که با نداشتن کوچکترین شایستگی تعداد کاربرانشون به چند ده میلیون رسیده و قیمت تبلیغاتشون روز به روز افزایش پیدا میکنه آیا دوست دارن اینترنت وصل شه؟
بازار سیاه فیلترشکن های ip سفید و رانتی که به طور هفتگی ۶۰ میلیار تومن گردش داره چی؟
نون عدم دسترسی به سایت ها و پلتفرم های فیلم و موسیقی هم که میره تو جیب پلتفرم های داخلی.
و اما همه اینها میتونست احتمالات باشه ولی الان اینترنت پرو به طور رسمی تو شعبات اپراتور ها داره فروخته میشه و برخی مردم هم اقدام به خرید کردن. و این مهر عملی به پیشونی قطع دائمی اینترنته.
با این که میدونم اینترنت هم به تاریخ پیوست و صدام به جایی نمیرسه اما دست از اعتراض و نوشتن درباره قطع اینترنت نمیکشم و ابتدایی ترین حق انسانیمون که اینترنت هست رو همچنان مطالبه میکنم.
از شما هم میخوام که ساکت ننشینید با این که صدامون به گوش کسی نمیرسه و حتی اگر هم برسه بی فایدست ولی تنها کاری که ازمون بر میاد همینه
- به قول هاتف ارادتمند :)