تا اینجا هر برنامه ای مینوشتم صرفا برای خودم بود. یعنی تا یک سال پیش پروژه ای ننوشته بودم که قرار باشه موندگار باشه. یعنی نیاز باشه که مدام به روز بکنم. برای همین تا الان فکر میکردم بزرگترین لذت برنامه نویسی، بخشی هستش که کدها رو مینویسم. بعدش که کد نوشتن بخشی از روتین زندگیم شد، فکر میکردم بزرگترین لذت برنامه نویسی خوندن کدهایی هست که یه زمانی نوشتم! برام خیلی جالب بود. ولی حالا میبینم بزرگترین لذت برنامه نویسی برای من وقتی هستش که توی پروژه یه نقص پیدا میکنم و حلش میکنم! یا یه ایده براش دارم و مینویسم و آپدیتش میکنم! خیلی حس قشنگیه! انگار هر روز چیزی که داری میسازی بهتر و بهتر میشه.
پ.ن: در حال نوشتن سیستم نوتیفیکیشنم برای بلاگیفای :)