امشب یه مینی فریمورک نوشتم برای اینکه راحتتر بشه بازو (بات) برای پیامرسان بله نوشت. چیزی که ناراحت کرد این بود که رفتم بذارمش گیتهاب دیدم فیلتره! رفتم بذارمش مخازن Pypi دیدم اونم فیلتره! حالا به هر طریقی بود آپلود کردمش (در موردش بعدا صحبت میکنم که چیه و...) بعدش رفتم ببینم پروژههای قبلیم چطوری شدن و... دیدم یکی از پکیجهایی که نوشتم توی pypi هستش ۲۴۰ هزار بار دانلود شده! فکر کردم! به پروژههایی که با این پکیج ساخته شده! به کسایی که از این پکیج آموزش ساختن! به کسایی که از این پکیج استفاده کردن..! اسم پکیجم gheymat هستش و کارش اینه که با وب اسکرپینگ میره قیمت هر چیزی رو پیدا میکنه مثلا طلا، سکه، نقره، اتریوم، یورو و...
همینطوری که داشتم به این تعداد دانلود نگاه میکردم با خودم گفتم "چرا خوشحال نیستم؟" این همه پکیجم مورد استفاده قرار گرفته! بعد یاد حرفِ جالبِ یکی از دوستای قدیمیم افتادم که نوشته بود "ناتینگ کن خوشال می!" و الان توی این نقطه، توی این لحظه، توی این شب واقعا دیگه هیچی منو خوشحال نمیکنه. یه برنامهنویسِ نمیگم حرفهای! ولی خلاق به اندازه کافی و فعال نباید وضعش این میبود! کسی که این همه کتابخانه و پکیج نوشته برای پایتون، این همه برای رشد جامعه پایتون توی ایران تلاش کرده، کسی که ۵۲۰ نفر دورهشو خریدن و یک نفر هم حتی ناراضی نبوده و همه میگفتن یکی از بهترین مدرسین پایتون ایرانه، نمیگم یه زندگی لاکچری ولی به نظرم حقش بود یه زندگی نرمال داشته باشه. انتظار زیادیه؟ اگه هیچ زحمتی نکشیده بودم آره! ولی خب الان... ولش... دوباره گردن درد شدم. سر این فریمورک بازوی بله نمیدونم چند ساعته که خیره بودم به مانیتور و فقط داشتم کد میزدم...